این یکی گفت دریغ، آن یک آه

رهرو راه قضا و قدرم

راهم این بود، نبودم گمراه

قاصد پیریم، از دیدن من

خرمن هستی خود کرد درو

هر که بر خوشه من کرد نگاه

سپهی بود جوانی که شکست