خرمن هستی خود کرد درو

راهم این بود، نبودم گمراه

قاصد پیریم، از دیدن من

این یکی گفت دریغ، آن یک آه

هر که بر خوشه من کرد نگاه

سپهی بود جوانی که شکست

پیری امروز برانگیخت سپاه