سپهی بود جوانی که شکست

این یکی گفت دریغ، آن یک آه

خرمن هستی خود کرد درو

هر که بر خوشه من کرد نگاه

پیری امروز برانگیخت سپاه

رست چون موی سیه، موی سپید

چه خبر داشت که دارند اکراه