زان شما نیز بمن میخندید

گر چه آهسته سخن میگفتند

همه را گوش فرا داد و شنید

گفت خندید به افتاده، سپهر

ز که رنجد دل فرسوده من

باید از گردش گیتی رنجید

چه شکایت کنم از طعنه خلق