ما چو رفتیم، از آن خون جوشید

هر چه بر دوک امل پیچیدم

رشته ای گشت و بپایم پیچید

چشمه بخت، که جز شیر نداشت

بینوا هر نفسی صد ره مرد

لیک باز از غم هستی نرهید

چشم چشم است، نخوانده است این رمز