با هم نشسته ایم بشاخ صنوبری

روزیکه رسم و راه پرستاریم نبود

میدوختم بسان تو، چشمی به منظری

گیرم که رفته ایم از اینجا به گلشنی

تا لحظه ایست، تا که دمیدست نوگلی

تا ساعتی است، تا که شکفته است عبهری

در پرده، قصه ایست که روزی شود شبی