تا لحظه ایست، تا که دمیدست نوگلی

میدوختم بسان تو، چشمی به منظری

گیرم که رفته ایم از اینجا به گلشنی

با هم نشسته ایم بشاخ صنوبری

تا ساعتی است، تا که شکفته است عبهری

در پرده، قصه ایست که روزی شود شبی

در کار نکته ایست که شب گردد اختری