گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بس

از تیشه هیزم شکن و اره نجار

این با که توان گفت که در عین بلندی

دست قدرم کرد بناگاه نگونسار

کاین موسم حاصل بود و نیست ترا بار

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ، سحر هیمه بسیار