کاین موسم حاصل بود و نیست ترا بار

این با که توان گفت که در عین بلندی

دست قدرم کرد بناگاه نگونسار

گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بس

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ، سحر هیمه بسیار

دهقان چو تنور خود ازین هیمه برافروخت