بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ، سحر هیمه بسیار

دهقان چو تنور خود ازین هیمه برافروخت

آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتی

اندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار

هر شاخه ام افتاد در آخر به تنوری