هر شاخه ام افتاد در آخر به تنوری

بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار

آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتی

اندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار

زین جامه نه یک پود بجا ماند و نه یک تار

چون ریشه من کنده شد از باغ و بخشکید

در صفحه ایام، نه گل باد و نه گلزار