تو زاسایش بری گشتی، من از خواب

ترا دادست دست شوق بر باد

مرا کندست سیل اشک، بنیاد

ترا گردید جای آتش، مرا آب

ز بس کاندیشه های خام کردی

مرا و خویش را بدنام کردی

از آنروزی که گردیدی تو مفتون