مرا و خویش را بدنام کردی

ترا گردید جای آتش، مرا آب

تو زاسایش بری گشتی، من از خواب

ز بس کاندیشه های خام کردی

از آنروزی که گردیدی تو مفتون

مرا آرامگه شد چشمه خون

تو اندر کشور تن، پادشاهی