مرا آرامگه شد چشمه خون

ز بس کاندیشه های خام کردی

مرا و خویش را بدنام کردی

از آنروزی که گردیدی تو مفتون

تو اندر کشور تن، پادشاهی

زوال دولت خود، چندخواهی

چرا باید چنین خودکام بودن