تو اندر کشور تن، پادشاهی

مرا و خویش را بدنام کردی

از آنروزی که گردیدی تو مفتون

مرا آرامگه شد چشمه خون

زوال دولت خود، چندخواهی

چرا باید چنین خودکام بودن

اسیر دانه هر دام بودن