جفا کشید بس، از رعد و برق نیسانی

گهی، رونده سحابی گرفت چهره مهر

گهی، هوا چو یم عشق گشت طوفانی

هزار قطره باران چکید بر رویش

هزار گونه بلندی، هزار پستی دید

که تا رسید به آن بزمگاه نورانی

نمود دیر زمانی به آفتاب نگاه