هزار گونه بلندی، هزار پستی دید

گهی، هوا چو یم عشق گشت طوفانی

هزار قطره باران چکید بر رویش

جفا کشید بس، از رعد و برق نیسانی

که تا رسید به آن بزمگاه نورانی

نمود دیر زمانی به آفتاب نگاه

ملول گشت سرانجام زان هوسرانی