تو یکی تابنده گوهر بوده ای

کژدم تن را بسر، پائی بزن

هیچ پاکی همچو تو پاکیزه نیست

گوش هستی را چنین آویزه نیست

رخ چرا با تیرگی آلوده ای

تو چراغ ملک تاریک تنی

در سیاهی ها، چو مهر روشنی