خیره شد فرجام زان جلوه گری

فارغ اندر سبزه بنشیند دمی

بینوائی مهره ای تابنده داشت

کاز فروغش دیده و دل زنده داشت

بردش از شادی بسوی گوهری

گفت این لعلست، از من میخرش

گفت سنگست این، چه خوانی گوهرش