خار دل سوخته کندن، خوش است

ساعتی، ای شیخ، نیاسوده ام

باد صفت، بادیه پیموده ام

دیده به بی دیده فکندن، خوش است

پیر، بدان لابه نداد اعتبار

گریه همی کرد چو ابر بهار

تا که سر از سجده شکران گرفت