پیر، بدان لابه نداد اعتبار

باد صفت، بادیه پیموده ام

دیده به بی دیده فکندن، خوش است

خار دل سوخته کندن، خوش است

گریه همی کرد چو ابر بهار

تا که سر از سجده شکران گرفت

دیو غرورش ز گریبان گرفت