گریه همی کرد چو ابر بهار

دیده به بی دیده فکندن، خوش است

خار دل سوخته کندن، خوش است

پیر، بدان لابه نداد اعتبار

تا که سر از سجده شکران گرفت

دیو غرورش ز گریبان گرفت

گفت که این سجده و تسبیح چیست