نمینمود تو خود گر ستیزه گر بودی

نه لحظه ای ز هجوم حوادث آسودی

نه هیچ با خبر از شب، نه از سحر بودی

ستیزه گر فلک، ای تیره بخت، با تو ستیز

زمانه سوخت ترا پاک و هیچ دم نزدی

همیشه خسته و پیوسته رنجبر بودی

به پیش چون تو سیه روی بد دلم که فکند