همیشه خسته و پیوسته رنجبر بودی

ستیزه گر فلک، ای تیره بخت، با تو ستیز

نمینمود تو خود گر ستیزه گر بودی

زمانه سوخت ترا پاک و هیچ دم نزدی

به پیش چون تو سیه روی بد دلم که فکند

چه بودی، ار که مرا قدرت سفر بودی

ندید چشم تو رنگی دگر بجز سیهی