زمانه سوخت ترا پاک و هیچ دم نزدی

نه هیچ با خبر از شب، نه از سحر بودی

ستیزه گر فلک، ای تیره بخت، با تو ستیز

نمینمود تو خود گر ستیزه گر بودی

همیشه خسته و پیوسته رنجبر بودی

به پیش چون تو سیه روی بد دلم که فکند

چه بودی، ار که مرا قدرت سفر بودی