مبرهن است که در مطبخ دگر بودی

مگر بیاد نداری که دوش، وقت سحر

میان شعله جانسوز، تا کمر بودی

نمی نشستی اگر نزد ما درین مطبخ

نظر به عجب، در آلودگان نیمکردی

بدامن سیه خود، گرت نظر بودی

من از سیاهی خود، بس ملول میگشتم