قامت دهقان، بجوانی دوتاست

حاصل ما را، دگران می برند

زحمت ما زحمت بی مدعاست

از غم باران و گل و برف و سیل

سفره ما از خورش و نان، تهی است

در ده ما، بس شکم ناشتاست

گه نبود روغن و گاهی چراغ