در ده ما، بس شکم ناشتاست

از غم باران و گل و برف و سیل

قامت دهقان، بجوانی دوتاست

سفره ما از خورش و نان، تهی است

گه نبود روغن و گاهی چراغ

خانه ما، کی همه شب روشناست

زین همه گنج و زر و ملک جهان