در تن تو، جامه خلقان چراست

از چه، شهان ملک ستانی کنند

از چه، بیک کلبه ترا اکتفاست

پای من از چیست که بی موزه است

خرمن امساله ما را، که سوخت؟

از چه درین دهکده قحط و غلاست

در عوض رنج و سزای عمل