پای من از چیست که بی موزه است

گاه لحاف است و زمانی عباست

از چه، شهان ملک ستانی کنند

از چه، بیک کلبه ترا اکتفاست

در تن تو، جامه خلقان چراست

خرمن امساله ما را، که سوخت؟

از چه درین دهکده قحط و غلاست