گاه لحاف است و زمانی عباست

رنجبر، ار شاه بود وقت شام

باز چو شب روز شود، بی نواست

خرقه درویش، ز درماندگی

از چه، شهان ملک ستانی کنند

از چه، بیک کلبه ترا اکتفاست

پای من از چیست که بی موزه است