از چه، شهان ملک ستانی کنند

باز چو شب روز شود، بی نواست

خرقه درویش، ز درماندگی

گاه لحاف است و زمانی عباست

از چه، بیک کلبه ترا اکتفاست

پای من از چیست که بی موزه است

در تن تو، جامه خلقان چراست