پنجه آلوده ایشان گواست

آنکه سحر، حامی شرع است و دین

اشک یتیمانش، گه شب غذاست

لاشه خورانند و به آلودگی

خون بسی پیرزنان خورده است

آنکه بچشم من و تو، پارساست

خوابگه آنرا که سمور و خز است