خون بسی پیرزنان خورده است

اشک یتیمانش، گه شب غذاست

لاشه خورانند و به آلودگی

پنجه آلوده ایشان گواست

آنکه بچشم من و تو، پارساست

خوابگه آنرا که سمور و خز است

کی غم سرمای زمستان ماست