کی غم سرمای زمستان ماست

خون بسی پیرزنان خورده است

آنکه بچشم من و تو، پارساست

خوابگه آنرا که سمور و خز است

هر که پشیزی بگدائی دهد

در طلب و نیت عمری دعاست

تیره دلان را چه غم از تیرگیست