آنکه بچشم من و تو، پارساست

لاشه خورانند و به آلودگی

پنجه آلوده ایشان گواست

خون بسی پیرزنان خورده است

خوابگه آنرا که سمور و خز است

کی غم سرمای زمستان ماست

هر که پشیزی بگدائی دهد