هر که پشیزی بگدائی دهد

آنکه بچشم من و تو، پارساست

خوابگه آنرا که سمور و خز است

کی غم سرمای زمستان ماست

در طلب و نیت عمری دعاست

تیره دلان را چه غم از تیرگیست

بی خبران را، چه خبر از خداست