دی، می هستی ما صافی بود

نه فتاد و نه شکست و نه فسرد

گفت، زنگی که در آئینه ماست

نه چنانست که دانند سترد

صاف خوردیم و رسیدیم به درد

خیره نگرفت جهان، رونق من

بگرفتش ز من و بر تو سپرد