صاف خوردیم و رسیدیم به درد

گفت، زنگی که در آئینه ماست

نه چنانست که دانند سترد

دی، می هستی ما صافی بود

خیره نگرفت جهان، رونق من

بگرفتش ز من و بر تو سپرد

تا کند جای برای تو فراخ