که تا کی رخ نهفتن در سیاهی

گران آید به کبکان و هزاران

گرفتاری بهنگام بهاران

بر او خندید مرغ صبحگاهی

من، ای شوریده، گشتم هر چمن را

شنیدم قصه هر انجمن را

گرفتم زلف سنبل را در آغوش