شنیدم قصه هر انجمن را

بر او خندید مرغ صبحگاهی

که تا کی رخ نهفتن در سیاهی

من، ای شوریده، گشتم هر چمن را

گرفتم زلف سنبل را در آغوش

فضای لانه را کردم فراموش

سخن ها با صبا و ژاله گفتم