من، ای شوریده، گشتم هر چمن را

گرفتاری بهنگام بهاران

بر او خندید مرغ صبحگاهی

که تا کی رخ نهفتن در سیاهی

شنیدم قصه هر انجمن را

گرفتم زلف سنبل را در آغوش

فضای لانه را کردم فراموش