مرغی که چون منش پر زیباست مبتلاست

صد سال گر بدجله بشویند زاغ را

چون بنگری، همان سیه زشت بینواست

هرگز پر تو را چو پر من نمی کنند

آزادی تو را نگرفت از تو، هیچ کس

ما را همیشه دیده صیاد در قفاست

فرمانده سپهر، چو حکمی نوشت و داد