زان پیشتر که سوده شوم پاک، باز گرد

آگه نیم کزین همه گردش، چه مدعاست

فرسودن من از تو بدینسان، شگفت نیست

این چشمه فساد، ندانستم از کجاست

شاید که بازگشت تو، این درد را دواست

با این خوشی، چرا به ستم خوی کرده ای

آلودگی، چگونه درین پاکی و صفاست