شاید که بازگشت تو، این درد را دواست

فرسودن من از تو بدینسان، شگفت نیست

این چشمه فساد، ندانستم از کجاست

زان پیشتر که سوده شوم پاک، باز گرد

با این خوشی، چرا به ستم خوی کرده ای

آلودگی، چگونه درین پاکی و صفاست

در دل هر آنچه از تو نهفتم، شکستگی است