زخم بس هست، ولی مرهم نیست

ما بخندیم به هستی و به مرگ

هیچگه چهره ما درهم نیست

آشکار است ستمکاری دهر

یک ره ار داد، دو صد راه گرفت

چه توان کرد، فلک حاتم نیست

تو هم از پای در آئی ناچار