این اشک و آرزو، ز چه هرگز اثر نداشت

دیروز، در میانه بازی، ز کودکان

آن شاه شد که جامه خلقان ببر نداشت

من در خیال موزه، بسی اشک ریختم

جز من، میان این گل و باران کسی نبود

کو موزه ای بپا و کلاهی بسر نداشت

آخر، تفاوت من و طفلان شهر چیست