شاخی که از تگرگ نگون گشت، بر نداشت

بس رنج برد و کس نشمردش به هیچ کس

گمنام زیست، آنکه ده و سیم و زر نداشت

طفل فقیر را، هوس و آرزو خطاست

نساج روزگار، درین پهن بارگاه

از بهر ما، قماشی ازین خوبتر نداشت