نساج روزگار، درین پهن بارگاه

گمنام زیست، آنکه ده و سیم و زر نداشت

طفل فقیر را، هوس و آرزو خطاست

شاخی که از تگرگ نگون گشت، بر نداشت

از بهر ما، قماشی ازین خوبتر نداشت