چو مهر و اشتیاق گوهری دید

چراغ ایمن نمود، از فتنه باد

ز بند و بست، چون شد کیسه آگاه

حساب کا رخود گم کرد ناگاه

ببالید و بسی خود را پسندید

نه تنها بود و میانگاشت تنهاست

نه زیبا بود و می پنداشت زیباست